De 9-jarige Nico Verdoodt heeft zijn leven te danken aan zijn eigen navelstreng. Bij zijn geboorte liet zijn mama het navelstrengbloed invriezen om andere mensen te helpen. Jaren later blijkt haar eigen zoontje aan een zeldzame, levensbedreigende bloedziekte te lijden. Na enig speurwerk werd het staal teruggevonden. En de behandeling slaat aan.

'In juli vorig jaar werd Nico ziek', vertelt zijn moeder Catherine Boeykens uit Vilvoorde. 'Griepsymptomen waar niemand vragen bij stelde. Omdat Nico na twee weken nog altijd lusteloos ronddwaalde, gingen we te rade bij de dokter. Zijn diagnose: een maag- of darmontsteking. Iets later kreeg Nico een gele tint in de ogen. Onze huisarts stuurde ons meteen naar de spoedafdeling.'

Nico werd twee dagen in observatie genomen maar tests wezen niets uit. Er werden nog analyses uitgevoerd, drie maanden aan een stuk. Tot eind oktober het zware verdict viel: Nico lijdt aan de levensbedreigende bloedziekte aplastische anemie. Dat is een zeldzame soort bloedarmoede waarbij je eigen stamcellen worden afgebroken in het beenmerg. Een mokerslag voor het hele gezin.

De behandeling van aplastische anemie hangt af van de ernst van de aandoening. Bij Nico Verdoodt werd voor een stamceltransplantatie gekozen. De stamcellen kunnen komen uit het beenmerg van een gezonde donor, of uit dat van Nico zelf, als uit zijn eigen beenmerg gezonde stamcellen geselecteerd kunnen worden. Een derde mogelijkheid is een behandeling met stamcellen uit navelstrengbloed. Bij kinderen wordt wel vaker voor die laatste optie gekozen.

Bloedbank

'Bij zijn geboorte in Bonheiden hadden dokters me gevraagd of ik dat navelstrengbloed als donor voor de wetenschap wou afstaan', zegt de moeder van Nico. 'Ik heb nog tegen mijn man gezegd dat ik hoopte dat we het zelf niet nodig zouden hebben. Een geluk dat we het gedaan hebben.'

De artsen gingen op zoek naar het bloed en vonden het in de navelstrengbloedbank van het UZ Gasthuisberg in Leuven. Het bloed, waar uiteraard ook stamcellen van Nico in rondzweefden, werd bewaard bij -196 graden Celsius en moest na ontdooiing binnen de vijf minuten worden ingebracht.

Steriele kamer

Op 3 november vorig jaar gebeurde de transplantatie. Gedurende vijfentwintig dagen werd de jongen in een steriele kamer gelegd. 'Sindsdien gaat alles goed met hem', zegt zijn mama. 'De behandeling slaat aan en er worden nieuwe bloedcellen aangemaakt. Toch blijven we op onze hoede. Of het nu met donorcellen of navelstrengbloed gebeurt: een transplantatie blijft een risicovolle behandeling.'

De organisatie van het huishouden is de jongste maanden grondig gewijzigd. 'Nico moet alles kiemvrij eten. Dat betekent alleen vers voedsel, geen kraantjeswater, regelmatig de mond spoelen en nog vele andere dingen. Wijzelf trekken bij aankomst thuis onze schoenen uit en ontsmetten de handen', zegt Boeykens.

'We hebben de skivakantie geannuleerd. Nico zou er in een hotel logeren en we moeten ruimtes vermijden waar veel mensen samen zijn. Ook familiefeestjes laten we even voor wat ze zijn. Maar Nico kan wel met ons eens gaan fietsen of wandelen.'

De jongen gaat opnieuw tafeltennis spelen en dankzij Bednet, een webcam en een scanner volgt hij de lessen op school van thuis uit. Eén uur per dag komt juf Julie bijles geven.

'Gezien de zeldzaamheid van de ziekte is de behandeling niet goedkoop. We zijn dan ook heel blij met het initiatief van zijn school Klim-Op om volgende week een sponsorloop te organiseren', zegt zijn moeder. 'We zullen nog een tijdje met de schrik leven. Maar als we zien hoe Nico ermee omgaat, sterkt ons dat in de overtuiging dat het wel goed komt.'

Bron