‘Ik ben Kiril en ik heb hoop. Maar wat ik wil, is niet te koop. Ik wil gezond en gelukkig zijn. Ik hou me flink, zoveel ik kan. Het lukt me niet altijd, ja en dan? Je moest eens weten hoe ik me soms voel. Het is best zwaar, al ben ik cool. Toch geef ik het niet op. Ik heb veel hoop, dat is toch top.'
Kiril Ausloos (13) schreeuwde zijn levenslust vorig jaar nog uit in een liedje dat hij samen met zijn oom Piet Fonteyn schreef voor zijn eigen benefiet. Maar in de nacht van woensdag op donderdag verloor Kiril zijn moedige strijd tegen een zeldzame bloedziekte. Die werd vastgesteld toen hij nog heel klein was. Nochtans leek Kiril kerngezond toen hij elf jaar geleden uit Bulgarije geadopteerd werd door Ingrid Fonteyn en Mark Ausloos uit Herent. Maar twee jaar later volgde de diagnose: Fanconi-anemie, een erfelijke, zeer zeldzame en extreme vorm van bloedarmoede.
Alleen een beenmergtransplantatie kon Kiril helpen. Maar daarvoor was een donor nodig. Een donor die meestal in de naaste familie gevonden wordt. Een probleem, want Kiril was geadopteerd. Uit een Romagemeenschap in Bulgarije, eentje met typische biologische kenmerken bovendien. Gevolg: bij de wereldbloedbank, die nochtans uit meer dan tien miljoen bloedtypes kan putten, werd geen donor gevonden die compatibel is met Kiril.
Pijlsnel achteruit
En dus zetten Kiril en zijn ouders vorig jaar een groots benefiet op het getouw. Daarmee wilden ze de zoektocht naar Kirils biologische ouders financieren, in de hoop dat zij wilden meewerken én geschikt zouden zijn als donor. ‘We hebben de ouders van Kiril uiteindelijk ook gevonden', zegt oom Piet Fonteyn. ‘En zij waren bereid mee te werken. Maar ook hun beenmerg bleek niet compatibel. Daar stonden we dan. Dat was echt onze laatste hoop.'
Kiril bleef zijn dappere en levenslustige zelf, maar zijn fysieke gezondheid ging de jongste maanden pijlsnel achteruit. ‘Het was ongelooflijk om te zien hoe hij zich toch nog zo goed hield, ook al ging het eigenlijk heel slecht met hem', zegt oom Piet. ‘De jongste drie maanden ging zijn toestand zienderogen achteruit. Hij verbleef bijna permanent in het ziekenhuis.'
‘We zagen hem echt aftakelen. Op den duur kon hij niet meer eten of slikken. In overleg met de dokters hebben zijn ouders dan beslist om hem stilaan meer comfort te gunnen. De verdoving is stelselmatig opgedreven en dan zagen we ook de pijn verdwijnen. Begin deze week is dan beslist om de verdoving nog verder op te drijven. In de nacht van woensdag op donderdag is Kiril ingeslapen.'
Hoewel het nooit met zoveel woorden gezegd is, wist Kiril dat het einde nabij was. ‘Kiril was een jongen van 13jaar. Dan begrijp je natuurlijk wel wat er gebeurt', zegt Piet. ‘En hij wist dat het er niet goed uitzag voor hem als we geen geschikte donor zouden vinden. Al heeft hij nooit letterlijk gezegd dat hij zou sterven.'
‘In bedekte termen kwam het er soms wel uit. Onlangs stierf een kankerpatiëntje met wie hij in het ziekenhuis bevriend was geraakt. Soms zei Kiril: Binnenkort zie ik mijn vriendje terug. Dus hij wist wat hem te wachten stond. En we merkten dat hij daar bang voor was. Maar hij heeft zich altijd sterk gehouden. Tot het einde. De dag voor hij stierf, is hij zelfs nog heel eventjes met zijn vader naar huis kunnen gaan.'
De uitvaartplechtigheid van Kiril vindt volgende week zaterdag plaatsin Herent.